Ata agora, NAiOS facturaba, conciliaba o banco, levaba o CRM e ata preparaba os impostos. Pero a venda de mostrador —o café con leite, a barra de pan, a camiseta— seguía vivindo fóra: nun TPV doutra marca que non sabe nada do teu ERP, ou peor, nun caixón con tickets de papel. Isto acabou. NAiOS POS é o punto de venda táctil da plataforma, e nace cunha idea moi simple: o ticket de mostrador é unha factura de verdade, coa súa numeración, o seu rexistro encadeado e o seu QR de cotexo, dentro do mesmo ERP onde xa vive todo o demais.
Un TPV que non é unha illa
A maioría dos TPV son illas: o seu propio catálogo, a súa propia numeración, o seu propio informe que logo alguén ten que volver picar na contabilidade. NAiOS POS fai o contrario. O catálogo do TPV é o catálogo do teu NAiOS ERP: mesmos produtos, mesmos prezos, mesmo IVE. Cada caixa estrea a súa propia serie de tickets (TPV1-2026-0001, TPV1-2026-0002…) que convive coas túas facturas normais sen pisalas nunca. E cada venda descontar stock se o produto o xestiona — e ves isto na propia ficha do catálogo, para non vender a cegas.
A consecuencia? Non hai «peche do TPV» que pasar a man a ningún sitio. A venda do mostrador xa está onde ten que estar: na túa facturación, nos teus libros, na túa previsión de caixa.
VeriFactu de serie, sen letra pequena
Desde 2026, o Regulamento de sistemas de facturación (o famoso VeriFactu, RD 1007/2023) obriga a que o software que emite tickets e facturas xere rexistros encadeados e inalterables, cun QR de cotexo en cada documento. Un TPV é exactamente ese tipo de software — e moitos dos que hai nos mostradores de España non o cumpren.
En NAiOS POS cada ticket nace como factura simplificada F2 do ERP: entra na cadea de rexistros de facturación da túa empresa (cada rexistro leva a pegada SHA-256 do anterior: tocar un rompe todos os seguintes, e iso detéctase), e imprímese co seu QR de cotexo da AEAT. Anular un ticket non o borra: engade un rexistro de anulación á cadea e restaura o stock. Así é como manda a norma, e así é como está construído.
E unha honestidade que nos gusta contar: a remisión á AEAT actívase por empresa e con rede. Primeiro o entorno de probas da axencia; o modo produción só se desbloquea cando a túa empresa ten polo menos unha remisión aceptada de verdade en probas — non cando alguén marca unha caixa. A validación final do esquema oficial está en curso; mentres tanto, a cadea local e o QR van de serie en cada ticket desde o primeiro día.
Vender é tocar
Un catálogo con cara e ollos
Cuadrícula táctil con miniaturas: por defecto, cada produto luce o emoji da súa categoría sobre unha cor suave (cero traballo ao darse de alta); se queres, pónlle o seu emoji propio ou súbelle unha foto. Os favoritos van primeiro, as categorías fíltranse cun toque e o buscador atopa por nome ou código.
Cobrar en segundos
Efectivo con teclado grande e o cambio calculado (entregado 30, son 29, devolve 1 — sen pensar ás oito da mañá), ou tarxeta co datáfono que xa tes. O pagamento queda rexistrado no ERP no mesmo instante, e o ticket de 80 mm sae pola impresora do navegador co seu QR.
Quendas e peche Z
A caixa abre quenda a nome dun empregado, co seu fondo. Ao pechar, o peche Z resume o día por método de pagamento e fai o arqueo: efectivo esperado contra efectivo contado, e a diferenza vese — en verde se cadra, en vermello se non. Nada de esconder o euro que falta. O histórico de quendas queda consultable para sempre.
En calquera pantalla
O mesmo TPV adáptase a tres mostradores: a pantalla grande do ordenador, a tablet horizontal de mostrador (o formato rei dun TPV real, con botóns de dedo) e o móbil do camareiro na sala ou do posto do mercadillo, onde o ticket se pregue nunha barra inferior e o cobro é unha pantalla propia con botóns grandes. E para a barra de noite, o modo escuro da casa.
Tres maneiras de usalo
A cafetería. Marta abre o seu quendas ás 7:55 con 50 euros de fondo. Toda a mañá é tocar: dous cafés, un menú, cobrar, seguinte. Ás 16:00 pecha o Z: 87 vendas, o efectivo cadra ao céntimo, e cada ticket xa é unha factura simplificada no ERP — a asesoría non terá que preguntar nada a fin de trimestre.
A tenda. Cada camiseta vendida descontа stock no catálogo, e o propio TPV che amosa cantas quedan antes de prometer nada. Cando un cliente pide factura co seu NIF, emítese desde o ERP cos mesmos datos — unha soa numeración, unha soa verdade.
O posto do mercado. O TPV enteiro no móbil: catálogo a pantalla completa, cobro en efectivo co cambio calculado e o ticket con QR enviado a imprimir ou amosado en pantalla. A caixa do día, cadrada desde o banco dun parque.
O que vén
O plan de NAiOS POS segue: pasarelas integradas (Stripe Terminal e Redsys) co criterio da casa — claves por empresa gardadas cifradas, modo sandbox primeiro e o modo real só despois dun cobro de proba executado con éxito —, o ticket convertido en factura completa con NIF en dous toques, as devolucións como rectificativas, e o peche Z aterrando só como movemento esperado en NAiOS Tesorería, para que a conciliación do banco cadre tamén o mostrador.
Comezar leva cinco minutos
Se xa usas NAiOS ERP, é literal: crea a túa caixa (estrea a súa serie de tickets soa), abre o quendas e vende. Se aínda non, o ERP estréase igual de rápido — e con el, o banco conciliado e toda a plataforma detrás do mesmo chat. O mostrador era a peza que faltaba. Xa está posta.
