A superintelixencia designa unha hipotética intelixencia artificial que superaría con folgura o rendemento cognitivo humano en practicamente todas as tarefas: razoamento científico, creatividade, planificación estratéxica ou habilidades sociais. O concepto foi popularizado polo filósofo Nick Bostrom no seu libro Superintelligence (2014), e distínguese da intelixencia artificial xeral (AGI) polo seu carácter amplamente superior, non meramente equiparable ao ser humano.
A súa relevancia é sobre todo prospectiva e vincúlase ao debate sobre os riscos existenciais. Quen a estudan advirten de desafíos como:
- O problema do control: garantir que un sistema máis capaz que nós persiga obxectivos seguros e aliñados cos valores humanos.
- A explosión de intelixencia: a idea de que unha IA capaz de mellorarse a si mesma acelere o seu propio progreso de forma incontrolable.
Convén subliñar que, hoxe por hoxe, a superintelixencia é un escenario teórico. Os sistemas actuais, incluídos os grandes modelos de linguaxe, distan moito desa capacidade xeral e autónoma, polo que o termo pertence máis ao terreo da prospectiva e da ética que ao da tecnoloxía existente.