Os medios sintéticos son contidos audiovisuais —imaxes, audio, vídeo ou texto— xerados ou modificados de forma artificial mediante algoritmos de intelixencia artificial, especialmente modelos xerativos como as GAN, os modelos de difusión ou as arquitecturas de tipo transformer. Ao contrario do contido captado por unha cámara ou un micrófono, aquí o material nace dun proceso computacional que aprende patróns a partir de grandes volumes de datos.
A súa relevancia é dobre. Por un lado, abren posibilidades creativas e de produtividade notables: dobraxe automático, restauración de arquivos, prototipado visual ou xeración de voces sintéticas accesibles. Por outro, presentan riscos de desinformación e suplantación, sobre todo en forma de deepfakes.
Alguns usos habituais inclúen:
- Vídeo: avatares dixitais e rostros xerados.
- Audio: clonación e síntese de voz.
- Imaxe: ilustracións e fotografías inexistentes.
Un matiz práctico: non todo contido sintético é enganoso. A clave está na transparencia, polo que crecen as iniciativas de marcas de auga e etiquetado que identifican a orixe artificial do material.